Używamy informacji zapisanych za pomocą cookies w celu dostosowania galerii do indywidualnych potrzeb użytkowników.

Pozostając na tej stronie, wyrażasz zgodę na korzystanie z plików cookie. Więcej w polityce cookies.

close

Koszyk

Brak produktów

Dostawa 0,00 zł
Suma 0,00 zł

Realizuj zamówienie

ebiuletyn rabat do 50 %

Blue III - Joan Miró

Blue III - Joan Miró

102,00 zł

Dodaj do listy życzeń

Joan Miró (1893 -1983)

 

Prawdziwy Miró jest zarówno tym kim jestem, jak i tym za kogo się uważam, ale też tym kim się stałem dla innych, a może nawet dla samego siebie.” - tak pisał artysta sam o sobie.



Miro lubił oddychać morskim powietrzem stojąc na skraju skały, słuchać śpiewu ptaków, samotnie na szczycie. Spacerując zbierał metodycznie przedmioty, które go zafascynowały.”

- Joan Punyet Miró, wnuk artysty, 1996 r.

 

Joan Miró urodził się 20 kwietnia 1893 roku w Barcelonie. Z pochodzenia był Katalończykiem. Jego ojciec był jubilerem. Nie lubił chodzić do szkoły, za to bardzo interesował go rysunek. Rysował pejzaże z Majorki i Terragony oraz kwiaty i zwierzęta. W 1907 roku ojciec zapisał go do szkoły handlowej. Jednocześnie wyraził zgodę na naukę w barcelońskiej Szkole Sztuk Plastycznych. W trzy lata później ojciec zadecydował, że młody Miró powinien skończyć juz szkołę i zmusił go do pracy w przedsiębiorstwie handlowym. Został pomocnikiem kancelisty. Po roku pracy załamał się nerwowo, popadł w depresję i zachorował na tyfus. Podczas rekonwalescencji w rodzinnym domu, w Montroig, młodzieniec znów zaczął rysować. W 1912 roku zapisał się do pracowni Francisco Galiego, który wymagał od uczniów malowania z zasłoniętymi oczyma, dzięki czemu wykształcił w swoich uczniach pamięć wizualna i poznawanie figur za pomocą dotyku. W tym czasie artysta poznawał malarstwo impresjonistów, fowistów i kubistów oraz zawarł nowe znajomości, m. in. z E.C. Ricart'em, z którym w 1915 roku wynajął wspólnie pracownię. Uczęszczał też do prywatnej Akademii Rysunku przy kole św. Łukasza. Interesowały go zwłaszcza zjawiska awangardowe. Dwa lata później poznał francuskiego malarza i pisarza Franisca Pcabię, z którym publikował w Barcelonie dadaistyczne pismo „391”. W 1918 roku Miró w galerii Dalmau w Barcelonie zorganizował pierwszą wystawę swoich prac. W następnym roku przybył do Paryża, gdzie poznał P. Picassa, A. Massona, M. Jacoba oraz E. Hemingway'a, który udzielał mu lekcji boksu. W 1921 roku odbyła się jego pierwsza paryska wystawa zorganizowana przez Dalmau. Cztery lata później wziął udział w wystawie surrealistycznej, uczęszczał też w spotkaniach roboczych surrealistów, ale nigdy oficjalnie do nich nie przystąpił. W 1927 roku znalazł sobie nowe mieszkanie, w kwartale zwanym Fusains, przy ulicy Tourlaque. 12 października 1929 roku wziął ślub z Pilar Juncosa. Razem zamieszkali w Paryżu, a w 1931 roku urodziła się im pierwsza córka, Maria Dolores. Zgodnie z tradycją cała trójka spędzała miesiące letnie w Hiszpanii. W latach 20 –tych ukształtował się ostatecznie styl J. Miró łączący cechy surrealizmu i abstrakcji organicznej ( Macierzyństwo (1924), Karnawał arlekina (1924-1925), Wnętrze bolenderskie (1928). Na zaproszenie architekta Paula Nelsona, Miró wyjechał do Varengeville- sur – Mer, w Normandii. Bardzo mu się tam spodobało, dlatego w następnym roku przenosi się tam. Po wybuchu II wojny światowej Miró tworzy swój własny świat, nie chce myśleć o tym co sie dzieje, tworzy własna przestrzeń, którą przedstawia w serii obrazów zatytułowanych Konstelacje. W 1930 roku odbyła się jego pierwsza wystawa w Stanach Zjednoczonych. Od tego momentu jego twórczość nabiera rozgłosu. Jego przedstawicielem na rynku amerykańskim został Pierre Matisse, syn malarza Henri Matissa i właściciel galerii w Nowym Jorku. W 1941 roku Museum of Modern Art zorganizowało wielka wystawę retrospektywna dzieł J. Miró, co oznaczało jednocześnie uznanie go za jednego z największym malarzy. W 1942 roku, gdy wojna powoli się rozprzestrzeniała, artysta uciekł do rodzinnego domu w Barcelonie. Dużą rolę w jego twórczości odgrywają wówczas uproszczone znaki graficzne, przypominające nieraz sztukę prymitywną i rysunki dzieci. (Kobieta, ptak, gwiazda (1942, Kobieta w nocy (1945). W 1947 roku powrócił do Nowego Jorku, gdzie wykonał malowidło ścienne dla hotelu Hilton w Cincinnati. W latach czterdziestych zainteresował się ceramiką i rozpoczął pracę w glinie. W 1950 roku dekorował jadalnię prestiżowego amerykańskiego uniwersytetu Harvard School. W 1956 roku architekt J. L. Sert wybudował wspaniałe atelier w Palma de Mallorca na Majorce, gdzie artysta zamieszkał. Wraz z Artigasem rozpoczął prace nad dwiema ścianami z ceramiki Księżyc i Słońce zamówionymi przez UNESCO, dzięki której otrzymał nagrodę Fundacji Guggenheima. W 1966 roku jego dzieła prezentowane są w Tokio i Kioto, dlatego artysta postanowił tam pojechać. Spodobały mu się zarówno sztuka jak i kultura Dalekiego Wschodu. W 1970 roku komitet organizacyjny Wystawy Światowej zamówił u niego wystrój Pawilonu Śmiechu. Wykonał też wielką ceramikę ścienną dla lotniska w Barcelonie. Zmarł 25 grudnia 1983 roku na Majorce.

Bogactwo wyobraźni, poetycka nastrojowości subtelny humor spłatają się u Miró z niezwykłym wyczuciem na kolor tendencja do maksymalnej syntezy formy. Twórczość jego oprócz obrazów obejmuje również kolaże, malowidła ścienne, projekty tapiceri, dekoracje teatralne, rzeźby i dekoracyjne kompozycje ceramiczne. W Barcelonie znajduje się Fundacion Miró, założona w 1973 roku, ze zbiorem prac artysty.



Brak komentarzy klienta.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą dodawać komentarze. Proszę sie zalogować.