Używamy informacji zapisanych za pomocą cookies w celu dostosowania galerii do indywidualnych potrzeb użytkowników.

Pozostając na tej stronie, wyrażasz zgodę na korzystanie z plików cookie. Więcej w polityce cookies.

close

Koszyk

Brak produktów

Dostawa 0,00 zł
Suma 0,00 zł

Realizuj zamówienie

ebiuletyn rabat do 50 %

Kompozycja VI - Kandinsky

Kompozycja VI - Kandinsky

49,00 zł

Dodaj do listy życzeń

Kompozycja VI, 1913 r.

Kandinsky w Spojrzeniu wstecz (1913 r.) w taki oto sposób opisał ten obraz:

Widzimy na tym obrazie dwa centra:

  1. Po lewej delikatne, różowe, nieco rozmyte centrum ze słabymi i niepewnymi liniami pośrodku,

  2. Po prawej (nieco wyżej niż lewe) ciężkie, czerwono – niebieskie centrum, trochę niewspółbrzmiące, o nieco rozgniewanych, ostrych, silnych i bardzo precyzyjnych liniach.

Między nimi znajduje się „trzecie” (leżące bliżej lewego), które jako takie możemy rozpoznać dopiero później, a które w zasadzie jest ostatecznie „głównym centrum”. Pienią się tu kolory różowy i biały i nie zdają się spoczywać ani na płótnie, ani na jakiejkolwiek innej idealnej powierzchni. Unoszą się raczej w powietrzu, jakby otoczone obłokiem pary. Podobno nieobecność przestrzeni, brak możliwości określenia odległości można zaobserwować w rosyjskiej łaźni parowej. Człowiek stojący w obłoku pary nie znajduje się ani blisko, ani daleko, tylko gdzieś tam”. Owo „gdzieś tam” w „głównym centrum” określa wewnętrzne brzmienie danego obrazu. Tak długo pracowałem nad ta partią, aż udało mi się nadać formę temu, co najpierw niejasno widziałem w marzeniach, a czemu potem poszukiwałem coraz bardziej świadomie w najgłębszych zakamarkach mojej duszy.”

 



Kandinsky Wassily (1866 -1944)

Jeszcze jedno odczuwam, kiedy myślę o obrazach Kandinsky’ego: nieskończoną wdzięczność za to, że ciągle istnieje człowiek, który potrafi poruszać góry. A z jaką elegancją to robi.” – Franz Marc, 1913

 

Wassily Kandinsky przyszedł na świat 4 grudnia 1866 roku w Moskwie, w rodzinie zamożnych moskiewskich mieszczan. Gdy Wassily miał 5 lat rodzice przenieśli się do Odessy. W 1874 roku rozpoczął grę na pianinie i wiolonczeli, uczył się również rysunku. Chcąc rozpocząć studia prawnicze młodzieniec wyjechał w 1855 roku do Moskwy. Cztery lata później, będąc członkiem misji prowadzonej przez Cesarskie Towarzystwo Geograficzne, wyjechał na dwa miesiące do obwodu wołogdziańskiego, gdzie zbierał informacje o obyczajach pogańskich, które przetrwały w tym regionie. Zafascynował go tam świat rosyjskiego folkloru, ludowe stroje i wyposażenie wnętrz rosyjskich chatek. Mając 26 lat ożenił się ze swoją kuzynką Anną Szemiakinią. W 1896 roku rozpoczął pracę jako wykładowca na wydziale prawa uniwersytetu moskiewskiego. Jednakże w tym też roku postanowił zerwać z zapowiadającą się dobrze karierą naukową, chciał bowiem zostać malarzem. Wyjechał zatem z do Monachium, gdzie rozpoczął studia malarskie w prywatnej szkole prowadzonej przez Antona Ażbego. Uczęszczał też na kursy anatomii. W 1900 roku został przyjęty na Akademię Sztuk Pięknych, do klasy malarstwa Franza von Stuck. Wassily zrezygnował jednak z akademickiego nauczania, to nie było czego pragnął. Wiosną 1901 roku założył Stowarzyszenie „Phalanx”, które w ciągu czterech lat zorganizowało 12 wystaw. Stowarzyszenie, to otworzyło też własną szkołę, w której Kandinsky nauczał zarówno malarstwa, jak i rysunku. 1902 roku zakochał się w swojej uczennicy Gabriele Munter, z którą dwa lata później wyjechał w podróż po Europie. Dopiero jesienią 1907 roku powrócili razem do Niemiec. W styczniu 1909 roku Kandinsky założył z przyjaciółmi Nowe Stowarzyszenie Artystyczne, które organizowało wystawy prac nowatorskich osobowości, do których zaliczyć w ówczesnym czasie można było: P. Picassa, G. Brague. W 1911 roku wydał książkę O duchowości w sztuce, w której przedstawił swoją koncepcję, zgodnie z którą „wszystkie środki są uświęcone, jeśli wynikają z konieczności wewnętrznej. ” Jesienią 1912 roku w Berlinie została otwarta pierwsze retrospektywa prac Kandinsky’ego. Od tamtej chwili artysta cieszył się dużą sławą. Po wybuchu I wojny światowej zmuszony został do wyjazdu z Niemiec, z racji swego rosyjskiego obywatelstwa. Gabriele, zaś wyjechała do Szwecji. W 1916 roku w Sztokholmie artysta rozstał się definitywnie ze swoją żoną. Powrócił do Moskwy, gdzie poznał Ninę Nikołajewną Andrzejewską. Ożenił się z nią w lutym 1917 roku, a siedem miesięcy później urodziła mu syna Wsiewołoda. Zmarł on jednak w wieku trzech lat na nieżyt żołądka i jelit. W 1918 roku został mianowany członkiem Ludowego Komisariatu Oświaty oraz przyjął propozycję nauczania w moskiewskich Wolnych Pracowniach Artystycznych. W 1920 roku został profesorem uniwersytetu moskiewskiego. Rok później, wraz ze swoją nową żoną, wyjechał do Berlina. W Weimarze został wykładowcą Bauhausu, rewolucyjnej uczelni, która miała na celu zbliżanie różnych form artystycznych. Szkoła ta została jednak zamknięta w 1933 roku. Kandinsky opuścił więc Niemcy i wyjechał z Niną do Paryża. Wiedli tam spokojne życie. Artysta dużo wówczas malował. W 1937 roku, gdy Wassily był w Szwajcarii, naziści zorganizowali w Monachium wystawę „Sztuka zdegradowana”, na której przedstawili ok. 50 dzieł artysty. Przed wybuchem II wojny światowej Kandinsky otrzymał obywatelstwo francuskie. W marcu 1944 roku okazało się, że ma miażdżycę. 13 grudnia 1944 roku zmarł na wylew krwi do mózgu.

Wassily Kandinsky był wybitnym artystą XX wieku. W początkowej fazie swej twórczości stworzył ekspresyjny styl o dużych walorach dekoracyjnych, charakteryzujący się silnie uproszczoną formą i płaską, bardzo intensywną barwną plamą (krajobrazy, sceny figuralne). Dalsze prace prowadziły go ku abstrakcjonizmowi. Namalował wówczas serię Improwizacji, które zanikły w serii Kompozycje. W kolejnym etapie jego twórczości towarzyszył wzrost znaczeń symbolicznych, a w końcu synteza elementów organicznych i geometrycznych.

Brak komentarzy klienta.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą dodawać komentarze. Proszę sie zalogować.