Używamy informacji zapisanych za pomocą cookies w celu dostosowania galerii do indywidualnych potrzeb użytkowników.

Pozostając na tej stronie, wyrażasz zgodę na korzystanie z plików cookie. Więcej w polityce cookies.

close

Koszyk

Brak produktów

Dostawa 0,00 zł
Suma 0,00 zł

Realizuj zamówienie

ebiuletyn rabat do 50 %

Gare Montparnasse

Gare Montparnasse

60,00 zł

Obrazy na płótnie naciągnięte są na drewniane krosno malarskie, zabezpieczone werniksem. Gotowe do powieszenia na ścianie. Ekologiczne, bezzapachowe i bezpieczne dla zdrowia atramenty EPSON HDR.

Więcej szczegółów

Dodaj do listy życzeń

 

 Giorio de Chirico (1888-1978)

 

            „Nie jestem w stanie inaczej wyobrazić sobie sztuki. Myśl musi oderwać się od tego, co nazywamy logiką i sensem, uwolnić się od wszelkich ludzkich więzów, aby rzeczy dojrzane być mogły pod nowym katem, jakby oświetlane jakąś konstelacją świecącą po raz pierwszy.”

 

            Giorgio de Chirico, urodził się 10 lipca 1888 roku w Volos, w Grecji. Jego ojciec – Evaristo, był inżynierem w przedsiębiorstwie zajmującym się budową kolei żelaznych. Giorgio zaczął interesować się malarstwem bardzo wcześnie. Już w 1900 roku wstąpił do Polytekhnion w Atenach – Akademii Sztuk Pięknych. Poznał tam tajniki rysunku oraz uczęszczał na lekcje malarstwa do portrecisty Georgiosa Jacobidisa. Pięć lat później zmarł ojciec artysty. Chłopiec pogrążył się wówczas w swoim smutku. Matka chcąc chcąc zmniejszyć ból po stracie bliskiej osoby przeprowadziła się wraz z dziećmi do Monachium. Przyszły malarz nadal miał jednak skłonności do depresji ora chorób psychosomatycznych na tle tych tragicznych wydarzeń mających miejsce w jego życiu. Doskonali mimo to swój warsztat artystyczny. Podstawowym źródłem jego twórczości stała się filozofia i romantyzm. W latach 1908-1909 wraz z G. Bousianisem pracował nad obrazami w wynajętej pracowni. W 1909 roku malarz, z powodu braku bodźców artystycznych, wyjechał do Mediolanu. Kilka miesięcy później udał się do Florencji, a następnie udał się do Paryża. Trzy tygodnie spędził na kuracji w Vichy mającej złagodzić jego stany napięcia nerwowego po czym zwiedził liczne muzea, zabytki paryskie. W 1912 roku zapoznał miejscowego malarza P. Laprede'a, dzięki któremu zaprezentował trzy obrazy na odbywającym się w październiku tego samego roku Salonie Jesiennym. Mimo, że płótna cieszyły się powodzeniem, nikt ich nie kupił. W kolejnym roku Giorgio wystawił swoje prace na Salonie Niezależnych, a rok później na następnym Salonie Jesiennym. W wyniku wybuchu I wojny światowej młody malarz został wcielony, w 1915 roku, do oddziału armii włoskiej. Następnie trafił do szpitala Villa del Seminario, gdzie opiekowano się nerwowo chorymi żołnierzami. Po demobilizacji, Giorgio zamieszkał u matki w Rzymie. W lutym 1919 roku w galerii Anton Giulio Bragagice odbyła się wystawa jego prac z ferrarskiego okresu metafizycznego. Na początku lat 20-tych zainspirowany był dziełami Rafaela, a następnie techniką malowania tłustymi temperami pokrywanymi werniksem. W 924 roku paryscy surrealiści przyjęli de Chrico do swojej grypy, w tym też roku poznał tancerkę Raissę Gurievich Krohl, która później została jego żoną. W latach 1926-1929 trwał spór malarza z surrealistami. W 1929 roku artysta definitywnie zerwał z tą grupą i rozpoczął nowy etap twórczy. Wydał powieść autobiograficzną zatytułowaną „Hebdomeros”, zaprojektował też scenografie teatralne oraz wykonał liczne litografie. W 1933 roku wykonał freski do mediolańskiego pałacu Triennale. Dwa lata później ożenił się po raz kolejny. Tym razem z emigrantką rosyjską – Isabellą Pakszew, w roku następnym zmarła mu matka. W 1949 roku został przyjęty w poczet Royal Society of the British Artist, czemu towarzyszyła wystawa dzieł malarza. 5 marca 1952 roku zmarł brat Giorgia. W 1974 roku malarz został wybrany na członka paryskiej Academie des Beaux – Arts.

Giorgio de Chirico zmarł 20 listopada 1978 roku w Rzymie.

            Giorgio de Chirico od dawna uznawany za prekursora surrealizmu, odegrał wyjątkową rolę w sztuce i myśli lat dwudziestych. Wypracował swój własny styl – malarstwo metafizyczne. Inspirację czerpał z filozofii, romantyzmu niemieckiego, a także z archeologii i mitologii greckiej i rzymskiej.

            Namalował takie dzieła, jak: Wieża (1913), Spacer filozofa (1914), Metafizyczne wnętrze (1917), Wielki metafizyk (1924), Dwóch archeologów (1927), Autoportret w ogrodzie (1959).

 

Brak komentarzy klienta.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą dodawać komentarze. Proszę sie zalogować.