Używamy informacji zapisanych za pomocą cookies w celu dostosowania galerii do indywidualnych potrzeb użytkowników.

Pozostając na tej stronie, wyrażasz zgodę na korzystanie z plików cookie. Więcej w polityce cookies.

close

Koszyk

Brak produktów

Dostawa 0,00 zł
Suma 0,00 zł

Realizuj zamówienie

ebiuletyn rabat do 50 %

Memory Of A Voyage

Memory Of A Voyage

60,00 zł

Dodaj do listy życzeń

René Magritte (1898 -1967)

 

„Magritte to ciekawy przypadek. Jego pojmowanie aktu tworzenia zmusza go do uporczywych poszukiwań; nasiąknięty sztuką nowoczesna sprawia wrażenie wolnego strzelca.”

- Pierre Bougeois

 

            René Francois Ghislain Magritte urodził się 21 listopada 1898 roku w Lessines, w Belgii. Był synem krawca i i modystki. Jego rodzice często się przeprowadzali, nie opuszczając jednak zagłębia węglowego. W 1910 roku René  zamieszkał w Chatelet, gdzie pobierała pierwsze lekcje rysunku w klasie zaimprowizowanej nad sklepem ze słodyczami. Cztery lata później wyjechał do Brukseli, gdzie w następnym roku zapisał się do Królewskiej Akademii sztuk Pięknych. W 1918 roku wyszły drukiem jego pierwsze prace: afisz reklamowy i rysunki w przeglądzie Au volant. W 1921 roku, z uwagi na niskie dochody ze sprzedaży obrazów, malarz zatrudnił się jako rysownik w fabryce tapet Peters Lacroix w Haren. W Cooperative Artistique poznał Georgette Bergera, z którą  28 czerwca 1922 roku wziął ślub w kościele Saint Josse w Brukseli. Wv1924 roku sprzedał swój pierwszy obraz, wziął też udział w ruchu Dada i drukował aforyzmy w utworzonym przez Francisa Picabię czasopiśmie „391”. Pod koniec 1925 roku namalował swoje pierwsze surrealistyczne obrazy,  a rok później wstąpił do Towarzystwa Tajemnicy, utworzonego przez pisarzy surrealistów. Pierwsza indywidualna wystawa artysty miała miejsce w 1927 roku, w galerii Le Centaure, w Brukseli. We wrześniu  tegoż roku wyjechał wraz z żona do Perreux sur  Marne, pod Paryżem. Tam poznał m.in. J. Miró, Salvadora Dali i Andre Bretona. Powoli włączył się w paryską grupę artystyczną. W 1929 roku jego dzieł włączone są w zbiorową wystawę w Paryżu, obok dzieł Salvadora Dali. Współpracował z oficjalnym przeglądem surrealistów La Revolution surrealiste, a w 15 grudnia tego roku opublikował w nim swój artykuł zatytułowany Słowa i obrazy, w którym przedstawił swoje przemyślenia na temat stosunków słów i ich obrazu do rzeczywistości. Po bankructwie galerii Le Centaure artysta sprzedaje część swojej biblioteki, gdyż ma problemy finansowe. 1930 roku Magritte powrócił do Brukseli. Wspólnie ze swoim bratem Paulem założył Studio Dongo. W latach 30 -tych artysta tworzy co raz to więcej obrazów, mnożą się wystawy i publikacje. W 1934 roku zorganizowana została jego indywidualna wystawa w Palais des Beaux Arts w Brukseli. Trzy lata później odbyła się jego indywidualna wystawa w Stanach Zjednoczonych, w galerii Julien Levy w Nowym Jorku.  W 1943 roku można dostrzec zmianę stylu w jego obrazach. Z surrealizmu powoli przechodzi w stronę impresjonizmu, a następnie fowizmu. W 1945 roku Magritte wstąpił do belgijskiej partii komunistycznej, opuścił ją jednak w kilka miesięcy później. Wykonał w międzyczasie ilustracje do „Pieśni Maldorora” Lautreamonta.  Rok później ma miejsce jego indywidualna wystawa w Paryżu w Galerie du Faubourg. Na początku lat 50-tych wykonał on m. in. plafon w teatrze Królewskim w Brukseli, malowidła ścienne dla Palais des Beaux Arts oraz dla gmachu Kongresu w Brukseli. W 1946 roku popisał umowę na wyłączność z marszandem Iolasem, właścicielem galerii, które organizował jego późniejsze indywidualne wystawy. Wraz z żoną i kilkoma przyjaciółmi realizował filmy krótkometrażowe. W 1957 roku wspólnie z żoną przeprowadzili się do domu w Schaerbeek, gdzie żyli dostatnie. Magritte wiele podróżował, był m.in. w Anglii. Rzymie, we Francji. Dziewięć lat później z małżonką wyjechał do Stanów Zjednoczonych, bowiem tam Museum of Modern Art poświęciło mu retrospektywę. Artysta cierpiał jednak na reumatyzm, co uniemożliwiało mu malowanie obrazów.  René Magritte 15 sierpnia 1967 roku zmarł na raka trzustki.

            Bogactwo wyobraźni, niewymuszona spontaniczność efektów i niezwykłe poczucie humoru uczyniła z René  jednego z nielicznych, prawdziwie naturalnych i natchnionych malarzy surrealistycznych. Namalował m.in. takie dzieła, jak: Usiłowanie niemożliwego (1928), Glokonda (1953), Królestwo świateł (1954), Carte blanche (1967).

 

Brak komentarzy klienta.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą dodawać komentarze. Proszę sie zalogować.